Vanochtend was ik in de vroege ochtend te horen in het Radio 1 programma "Nacht van het goede leven". Met presentator Axel van der Ende had ik een gesprek over mijn ervaringen hier in Zuid-Afrika.
Gemist? Het is terug te horen via de site van dit programma: http://nachtvanhetgoedeleven.kro.nl/
Bovendien kun je 't daar ook podcasten! Veel luisterplezier!
Meer weten over de zangeres Lein, die aan het einde van het interview te horen is met het nummer AIDS: kijk op http://www.ongekendtalent.nl/clubs/clubstek/clubstek.asp?clubid=23648#
30 juli 2007
24 juli 2007
Interview met mij op Radio 1: Nacht van het Goede Leven
Dag lieve allemaal,
Voor de vroege vogels onder jullie of voor degenen, die geintereseerd zijn in mijn belevenissen hier in Kaapstad. Op maandagochtend 30 juli rond 5.30 uur zal ik te horen zijn in het KRO Radio 1-programma Nacht van het Goede Leven.
Gedurende tien minuten zal ik geinterviewd worden over mijn belevenissen en ervaringen hier. Dus ik zou zeggen: maandagochtend vroeg op, geniet van de prachtige ochtend en luister naar "het goede leven" op radio 1.
Drukkies uit Kaapstad,
Gerard
Voor de vroege vogels onder jullie of voor degenen, die geintereseerd zijn in mijn belevenissen hier in Kaapstad. Op maandagochtend 30 juli rond 5.30 uur zal ik te horen zijn in het KRO Radio 1-programma Nacht van het Goede Leven.
Gedurende tien minuten zal ik geinterviewd worden over mijn belevenissen en ervaringen hier. Dus ik zou zeggen: maandagochtend vroeg op, geniet van de prachtige ochtend en luister naar "het goede leven" op radio 1.
Drukkies uit Kaapstad,
Gerard
20 juli 2007
Fotoshow vanuit Zuid-Afrika
Dag lieve allemaal,
Het is al weer even geleden dat ik hier iets op mijn weblog plaatste. Laat ik maar zeggen dat ik de Afrikaanse mentaliteit - wat vandaag niet lukt, komt morgen wel - al aardig over begin te nemen. En eerlijk gezegd voelt het geweldig om soms even helemaal niets te doen. Maar aan de andere kant voel ik dat ik sommige mensen hier mee ook tekort doen. Want ik wil iedereen graag danken voor zijn warme belangstelling gedurende periode hier.
Binnenkort zullen hier dan ook weer wat verhalen gaan verschijnen, die uiteindelijk zullen resulteren in een boekje met reis -en ervaringsverhalen (maar daarover later meer). Want ik beleef hier genoeg: naast het communicatiewerk specialiseer ik me hier inmiddels ook in het opzetten en uitvoeren van programma's voor de jeugd hier (een totaal nieuwe, maar inspirende uitdaging voor mij) en ben ik ook betrokken bij tal van activiteiten rondom het bespreekbaar maken van seksualiteit, waarmee we het stigma rondom HIV/AIDS proberen te doorbreken.
Tussendoor probeer ik alles mee te pakken, wat maar mogelijk is. En zo was ik op de verjaardag van Nelson Mandela (18 juli) bij de voetbalwedstrijd "90 minutes for Mandela" in Newlands (Capetown), met sterren als Pele, Eto'o, Weah, Gullit en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Binnenkort de verhalen, nu even een fotoshow van de maanden juni en juli:
90 minutes for Mandela in Newlands
Zonsondergang "op die plaas"
Uitzichtloosheid in township Vrijgrond
Spelleider bij "The Mirror Game"
Met mijn Zuidafrikaanse vriendinnetje Jacky
"Laat de foto het verhaal vertellen."
Bergies (mensen die leven van de opbrengst van afval verzamelen) in Vrijgrond
Kirstenbosch: botanische tuin
Youthday (herdenking opstand Soweto) in Vrijgrond.Opzetten tenten voor HIV-test.
Zelf voor een HIV-test gaan. Toch wel spannend!
Bezoek aan Robbeneiland (op achtergrond cel mandela)
Een van de bekendste foto's van Robbeneiland24 juni 2007
Even in het radioprogramma "Goudmijn"
Helaas blijft het de laatste week een beetje stokken met de verhalen, maar de goede voornemens zijn zeker aanwezig om binnenkort weer enkele verhalen te plaatsen. Maar ik ben erg druk op het moment: dit weekend was ik een van de leiders van een jongerenkamp en komende woensdag zal ik de ondanks bedachte "Mirror-game" spelen met jongeren uit verschillende wijken van Kaapstad. Dit spel maakt inzichtelijk hoe 't stigma rondom HIV/AIDS werkt en wil mensen hierover aan het denken zetten. Een bijkomstigheid hierbij is dat mensen/jongeren in hun eigen spiegel kijken en aan het denken worden gezet over hun eigen seksualiteit... We hebben het spel inmiddels twee keer gespeeld en de reacties zijn uitermate positief. Het idee is om dit spel verder uit te werken tot een volledig dagprogramma. Woensdag zal ik het spel voor het eerst zelf gaan leiden: in totaal zullen hier 97 jongeren aan deelnemen. Binnenkort een verslag...
Voor mensen die na al die maanden vergeten zijn hoe mijn stem klinkt. Ga naar www.goudmijn.kro.nl Vorige week 16 juni was ik in dit radioprogramma te horen in verband met Youth Day hier in Zuid-Afrika (herdenking van de Opstand van Soweto) en om een plaatje aan te vragen in verband met vaderdag. Je kunt de bewuste uitzending vinden onder het kopje uitzendingen en vervolgens de uitzending van 16 juni aan te klikken. (ik zit in het begin van het 2e uur)
Veel drukkies uit Kaapstad. Dank voor alle mail & post! Dat wordt erg gewaardeerd,
Gerard
Voor mensen die na al die maanden vergeten zijn hoe mijn stem klinkt. Ga naar www.goudmijn.kro.nl Vorige week 16 juni was ik in dit radioprogramma te horen in verband met Youth Day hier in Zuid-Afrika (herdenking van de Opstand van Soweto) en om een plaatje aan te vragen in verband met vaderdag. Je kunt de bewuste uitzending vinden onder het kopje uitzendingen en vervolgens de uitzending van 16 juni aan te klikken. (ik zit in het begin van het 2e uur)
Veel drukkies uit Kaapstad. Dank voor alle mail & post! Dat wordt erg gewaardeerd,
Gerard
01 juni 2007
Binnenkort op deze weblog
Voorlopig weer even genoeg verhalen van mijn avonturen hier in Zuid-Afrika. Maar binnenkort kun je hier het volgende verwachten:
* Meer over mijn activiteiten voor Ubuntu Ministries, met onder meer een terugblik op AIDS Candlelight Memorial Day en iets over de nieuwe koers van Ubuntu Ministries: door middel van spel en theater mensen aan het denken zetten;
* Verslag van een bezoek aan Robbeneiland.
Inmiddels gaat het met mijn voet weer een stuk beter, dus het lijkt erop dat ik de komende 3 maanden nog menig voetje hier kan zetten... Hou de weblog maar in de gaten!
Veel liefs en drukkies (knuffels)
Gerard
* Meer over mijn activiteiten voor Ubuntu Ministries, met onder meer een terugblik op AIDS Candlelight Memorial Day en iets over de nieuwe koers van Ubuntu Ministries: door middel van spel en theater mensen aan het denken zetten;
* Verslag van een bezoek aan Robbeneiland.
Inmiddels gaat het met mijn voet weer een stuk beter, dus het lijkt erop dat ik de komende 3 maanden nog menig voetje hier kan zetten... Hou de weblog maar in de gaten!
Veel liefs en drukkies (knuffels)
Gerard
Confrontatie met de Zuid-Afrikaanse werkelijkheid
Het is het eerste wat je hoort, als je zegt dat je voor langere tijd naar Zuid-Afrika afreist: het is daar toch zo onveilig? Ze hebben daar het hoogste criminaliteitscijfer! Let je wel op! Adviezen, die ik heel serieus heb genomen, hoewel ik wel wilde voorkomen dat dit veiligheidsaspect het genot van mijn verblijf hier in Zuid-Afrika zou wegnemen. In mijn opinie mag geweld niet het laatste woord hebben… Mooie woorden, maar het is toch even anders als je zelf met dit geweld wordt geconfronteerd.
Het ging allemaal erg snel. Op een fietstocht (een blanke op een fiets wekt verbazing en bewondering, maar het geeft tegelijkertijd iets aan van je verbonden voelen met de gemeenschap) naar een interviewafspraak voor de nieuwsbrief werd ik vlak voor de plek van bestemming achterhaald door een andere fietser. Hij versperde mij de weg en ik kon niets anders doen dan stoppen. Het wordt je afgeraden om dat te doen, maar in dit geval zat er niets anders op. En voor ik het besefte wat er allemaal gebeurde, zat zijn hand al bij mijn broekzak, terwijl hij dringend sprak: “Give me your telephone.” Instinctief reageerde hierop door zijn arm bij mij weg te slagen en hem behoorlijk in zijn buikstreek te raken, zo snel mogelijk mijn fiets op te pakken en weg te fietsen… Gelukkig hoefde ik niet erg ver meer en toen ik omkeek zag ik dat ik niet werd achtervolgd. Maar de schrik zat er bij mij goed in.
Later besefte ik ook dat op een andere hoek nog twee jongens stonden, die het hele gebeuren aanschouwden. Ik had de indruk dat zij er ook bij hoorden, maar helemaal overtuigd ben ik daar niet van. Bovendien begin je jezelf af te vragen: wat als hij een pistool of mes bij zich had? Hoe had ik dan gereageerd? Eigenlijk zul je het nooit weten, want je zult iedere keer weer afhankelijk zijn van jouw instinctieve reactie op de situatie. Maar de opluchting bij mij over de goede afloop was groot, hoewel het na afloop van het interview wel een rare ervaring was om meer op de fiets te stappen. Met gespitste ogen bekeek ik iedere fietser als een bedreiging en ik was ik blij toen ik weer thuis was….
Dit avontuur had ik nog maar net een beetje verwerkt toen ik enkele dagen later op een andere manier kennismaakte met de criminaliteit in Zuid-Afrika. Onderweg naar de kerk werd ik achterhaald door de politie, die bliksemsnel uit hun auto sprongen en allerlei bevelen en vragen op me afvuurden: “Geef je tas!”, “Waar ga je naar toe?”, “Waar verblijf je?”, “Wat doe je hier in Lavender Hill?”, “Mensen zeggen dat jij een drugskoerier bent. Waarom zeggen ze dat?” Opnieuw sloeg de schrik mij om het hart. Wat was er nu weer aan de hand? De agenten hadden gehoord dat ik drugs zou vervoeren. (het schijnt dat vooral witte mensen drugs binnen de townships brengen) en dus werd ik uitgebreid gefouilleerd en werd mijn tas driftig doorzocht, waarbij vooral mijn brillenkoker aan hevige inspectie werd onderworpen. Hoewel ik wist dat ik niets te verbergen had geeft het toch een gevoel van “embarrassing” als je midden op straat gefouilleerd wordt. Mensen staren je aan of je een crimineel bent; eigenlijk hebben ze je al schuldig bevonden, zonder te weten wat er aan de hand is. Achteraf hoorde ik dat de politie niet het recht heeft mij open en bloot op straat te fouilleren en me naar een rustigere plek hadden moeten brengen. Maar of ik dat nu had geprefereerd? De politie liet me gaan… Ik bleef achter met een gevoel van naaktheid; opnieuw werd mijn waardigheid een beetje aangetast. Vooral de toch wel ruwe behandeling van de agenten en de starende blikken van de toeschouwers zijn me bijgebleven. Het geeft toch te denken hoe snel mensen een oordeel over een ander klaar hebben…
Wellicht is er geen land waar dit beter terug te zien is dan in Zuid-Afrika. Een land dat jarenlang gebukt ging onder apartheid. Een verleden dat niet zomaar af te schudden valt. Het bepaalt nog steeds het dagelijkse leven hier. Voor Kaapstad betekent dit onder meer dat de blanken nog steeds dichtbij het centrum van de stad wonen, de kleurlingen in de townships daarbuiten en de zwarte bevolking in de zwarte townships helemaal aan de rand van de stad. Het betekent dat er geen gelijke kansen voor een ieder zijn. Want hoe betaal je bijvoorbeeld het openbaar vervoer, als je al arm bent en een lange reis moet overbruggen om op je werk te komen?
Zelf heb ik vooral te maken met de kleurlingen-gemeenschap, een groep die toch een speciale positie in de Zuid-Afrikaanse samenleving inneemt. Een groep, die lange tijd letterlijk door het stof heeft moeten kruipen voor de blanken en zich nu opnieuw ondergeschikt voelen, na het ANC en daarmee de zwarte gemeenschap aan de macht is gekomen. Tja, apartheid is nog steeds aanwezig in het dagelijkse leven van mensen. En het zal waarschijnlijk wel meerdere generaties kosten om dit in groepen denken uit te bannen.
Een trip met Nomonde en Philiswa uit de zwarte township Khaleyitsha maakte dit alles nog weer ‘s duidelijk. Samen met Connie nam ik deze moeder en haar zestienjarige dochter mee voor een rondritje langs Simons Town en daarna naar Chapmans Peak en Houtbay. Sowieso een bijzondere ervaring, omdat zij niet vaak buiten hun township komen en bovendien is een dergelijk tripje misschien wel iets typisch Nederlands of Europees. In ieder geval kijken we met hele andere ogen naar de natuur, de toeristische plekjes en de inrichting van de omgeving buiten de townships. “Mooie huizen hier, zo met dat uitzicht op de zee”, merkte Connie tijdens de rit op. “Ja, maar waar moeten de kinderen spelen?” was de reactie van Nomonde. Het geeft iets weer van het gezichtspunt waarmee zij naar dingen kijken. Nomonde komt over als een sterke vrouw en dat is ze ook zeker gezien het werk wat ze in Khaleyitsha doet: in haar werk gaat ze de strijd tegen HIV/AIDS aan en probeert ze haar kinderen het beste van het beste geven. Er is hard voor gezwoegd, maar haar dochter krijgt nu het beste onderwijs dat ze kan krijgen en ze maakt kans om tot de universiteit van Kaapstad door te dringen. Waarschijnlijk als één van de weinigen uit deze township. De 16-jarige Philiswa komt even strijdbaar over als haar moeder: “Op school zitten ze alleen maar te ouwehoeren over wat ze dit weekend gedronken hebben, over vriendjes. Maar daarvoor kom ik niet naar school. Ik kom om te leren.” Een motivatie die menig leraar of lerares in Nederland van z’n leerling zal wensen…
Dochter en moeder (Philiswa & Nomonde)
Maar achter deze strijdbare moeder en dochter gaat ook iets anders schuil. Het is duidelijk zichtbaar in de ogen van Nomonde, die iets van verdriet verbergen. Maar erover spreken zal ze niet snel. De gesprekken gaan voornamelijk over haar werk en de situatie op de scholen in Khaleyitsha: “Waarom worden kinderen nog steeds voor straf opgesloten? Dat helpt toch niet? Ik wil graag research doen naar de beweegredenen van onderwijzers. Want gemotiveerd zijn ze niet…”
Bij haar dochter is vooral iets van woede zichtbaar, woede op die “kleurlingen” en “witten”. Helaas wordt er nog steeds nog zo over elkaar gepraat, in groepjes. Tijdens ons uitje is het ook merkbaar: de voornamelijk blanke mensen, die we onderweg tegenkomen, staren ons met verbazing aan. Twee zwarten en twee blanken, hoe zit dat? Of is het een gevoel van mijn kant? In ieder geval merk ik aan Nomonde en Philiswa dat ze zich niet thuis voelen, als ze in Houtbay een kopje koffie met ons drinken. Waarschijnlijk voelen ze zich bekeken en bovendien hebben ze het gevoel dat ze door de bediening als tweederangs burgers worden behandeld. Even later wordt Philiswa bij Wimpy’s (een soort van Mc Donalds) aan de kant gedrukt, want eerst is het de beurt aan de kleurlingen aan de beurt en daarna komt zij aan de beurt. Zo vertelt Philiswa het althans even later aan ons. Is het realiteit of verbeelding? Het maakt niet uit, de gevoelens van apartheid zijn nog steeds voelbaar…
Het ging allemaal erg snel. Op een fietstocht (een blanke op een fiets wekt verbazing en bewondering, maar het geeft tegelijkertijd iets aan van je verbonden voelen met de gemeenschap) naar een interviewafspraak voor de nieuwsbrief werd ik vlak voor de plek van bestemming achterhaald door een andere fietser. Hij versperde mij de weg en ik kon niets anders doen dan stoppen. Het wordt je afgeraden om dat te doen, maar in dit geval zat er niets anders op. En voor ik het besefte wat er allemaal gebeurde, zat zijn hand al bij mijn broekzak, terwijl hij dringend sprak: “Give me your telephone.” Instinctief reageerde hierop door zijn arm bij mij weg te slagen en hem behoorlijk in zijn buikstreek te raken, zo snel mogelijk mijn fiets op te pakken en weg te fietsen… Gelukkig hoefde ik niet erg ver meer en toen ik omkeek zag ik dat ik niet werd achtervolgd. Maar de schrik zat er bij mij goed in.
Later besefte ik ook dat op een andere hoek nog twee jongens stonden, die het hele gebeuren aanschouwden. Ik had de indruk dat zij er ook bij hoorden, maar helemaal overtuigd ben ik daar niet van. Bovendien begin je jezelf af te vragen: wat als hij een pistool of mes bij zich had? Hoe had ik dan gereageerd? Eigenlijk zul je het nooit weten, want je zult iedere keer weer afhankelijk zijn van jouw instinctieve reactie op de situatie. Maar de opluchting bij mij over de goede afloop was groot, hoewel het na afloop van het interview wel een rare ervaring was om meer op de fiets te stappen. Met gespitste ogen bekeek ik iedere fietser als een bedreiging en ik was ik blij toen ik weer thuis was….
Dit avontuur had ik nog maar net een beetje verwerkt toen ik enkele dagen later op een andere manier kennismaakte met de criminaliteit in Zuid-Afrika. Onderweg naar de kerk werd ik achterhaald door de politie, die bliksemsnel uit hun auto sprongen en allerlei bevelen en vragen op me afvuurden: “Geef je tas!”, “Waar ga je naar toe?”, “Waar verblijf je?”, “Wat doe je hier in Lavender Hill?”, “Mensen zeggen dat jij een drugskoerier bent. Waarom zeggen ze dat?” Opnieuw sloeg de schrik mij om het hart. Wat was er nu weer aan de hand? De agenten hadden gehoord dat ik drugs zou vervoeren. (het schijnt dat vooral witte mensen drugs binnen de townships brengen) en dus werd ik uitgebreid gefouilleerd en werd mijn tas driftig doorzocht, waarbij vooral mijn brillenkoker aan hevige inspectie werd onderworpen. Hoewel ik wist dat ik niets te verbergen had geeft het toch een gevoel van “embarrassing” als je midden op straat gefouilleerd wordt. Mensen staren je aan of je een crimineel bent; eigenlijk hebben ze je al schuldig bevonden, zonder te weten wat er aan de hand is. Achteraf hoorde ik dat de politie niet het recht heeft mij open en bloot op straat te fouilleren en me naar een rustigere plek hadden moeten brengen. Maar of ik dat nu had geprefereerd? De politie liet me gaan… Ik bleef achter met een gevoel van naaktheid; opnieuw werd mijn waardigheid een beetje aangetast. Vooral de toch wel ruwe behandeling van de agenten en de starende blikken van de toeschouwers zijn me bijgebleven. Het geeft toch te denken hoe snel mensen een oordeel over een ander klaar hebben…
Wellicht is er geen land waar dit beter terug te zien is dan in Zuid-Afrika. Een land dat jarenlang gebukt ging onder apartheid. Een verleden dat niet zomaar af te schudden valt. Het bepaalt nog steeds het dagelijkse leven hier. Voor Kaapstad betekent dit onder meer dat de blanken nog steeds dichtbij het centrum van de stad wonen, de kleurlingen in de townships daarbuiten en de zwarte bevolking in de zwarte townships helemaal aan de rand van de stad. Het betekent dat er geen gelijke kansen voor een ieder zijn. Want hoe betaal je bijvoorbeeld het openbaar vervoer, als je al arm bent en een lange reis moet overbruggen om op je werk te komen?
Zelf heb ik vooral te maken met de kleurlingen-gemeenschap, een groep die toch een speciale positie in de Zuid-Afrikaanse samenleving inneemt. Een groep, die lange tijd letterlijk door het stof heeft moeten kruipen voor de blanken en zich nu opnieuw ondergeschikt voelen, na het ANC en daarmee de zwarte gemeenschap aan de macht is gekomen. Tja, apartheid is nog steeds aanwezig in het dagelijkse leven van mensen. En het zal waarschijnlijk wel meerdere generaties kosten om dit in groepen denken uit te bannen.
Een trip met Nomonde en Philiswa uit de zwarte township Khaleyitsha maakte dit alles nog weer ‘s duidelijk. Samen met Connie nam ik deze moeder en haar zestienjarige dochter mee voor een rondritje langs Simons Town en daarna naar Chapmans Peak en Houtbay. Sowieso een bijzondere ervaring, omdat zij niet vaak buiten hun township komen en bovendien is een dergelijk tripje misschien wel iets typisch Nederlands of Europees. In ieder geval kijken we met hele andere ogen naar de natuur, de toeristische plekjes en de inrichting van de omgeving buiten de townships. “Mooie huizen hier, zo met dat uitzicht op de zee”, merkte Connie tijdens de rit op. “Ja, maar waar moeten de kinderen spelen?” was de reactie van Nomonde. Het geeft iets weer van het gezichtspunt waarmee zij naar dingen kijken. Nomonde komt over als een sterke vrouw en dat is ze ook zeker gezien het werk wat ze in Khaleyitsha doet: in haar werk gaat ze de strijd tegen HIV/AIDS aan en probeert ze haar kinderen het beste van het beste geven. Er is hard voor gezwoegd, maar haar dochter krijgt nu het beste onderwijs dat ze kan krijgen en ze maakt kans om tot de universiteit van Kaapstad door te dringen. Waarschijnlijk als één van de weinigen uit deze township. De 16-jarige Philiswa komt even strijdbaar over als haar moeder: “Op school zitten ze alleen maar te ouwehoeren over wat ze dit weekend gedronken hebben, over vriendjes. Maar daarvoor kom ik niet naar school. Ik kom om te leren.” Een motivatie die menig leraar of lerares in Nederland van z’n leerling zal wensen…
Dochter en moeder (Philiswa & Nomonde)Maar achter deze strijdbare moeder en dochter gaat ook iets anders schuil. Het is duidelijk zichtbaar in de ogen van Nomonde, die iets van verdriet verbergen. Maar erover spreken zal ze niet snel. De gesprekken gaan voornamelijk over haar werk en de situatie op de scholen in Khaleyitsha: “Waarom worden kinderen nog steeds voor straf opgesloten? Dat helpt toch niet? Ik wil graag research doen naar de beweegredenen van onderwijzers. Want gemotiveerd zijn ze niet…”
Bij haar dochter is vooral iets van woede zichtbaar, woede op die “kleurlingen” en “witten”. Helaas wordt er nog steeds nog zo over elkaar gepraat, in groepjes. Tijdens ons uitje is het ook merkbaar: de voornamelijk blanke mensen, die we onderweg tegenkomen, staren ons met verbazing aan. Twee zwarten en twee blanken, hoe zit dat? Of is het een gevoel van mijn kant? In ieder geval merk ik aan Nomonde en Philiswa dat ze zich niet thuis voelen, als ze in Houtbay een kopje koffie met ons drinken. Waarschijnlijk voelen ze zich bekeken en bovendien hebben ze het gevoel dat ze door de bediening als tweederangs burgers worden behandeld. Even later wordt Philiswa bij Wimpy’s (een soort van Mc Donalds) aan de kant gedrukt, want eerst is het de beurt aan de kleurlingen aan de beurt en daarna komt zij aan de beurt. Zo vertelt Philiswa het althans even later aan ons. Is het realiteit of verbeelding? Het maakt niet uit, de gevoelens van apartheid zijn nog steeds voelbaar…
Genieten van Houtbay
Een dagje in de kliniek….
In India mocht ik drie jaar geleden al ’s ervaren hoe het is om door de buitenlandse gezondheidszorg onder handen te worden genomen. Foto’s van mijn knie herinneren me nog steeds daaraan; destijds kwam ik zelfs in een rolstoel op Schiphol terug. Gelukkig is het nu nog niet zover, maar mijn pijnlijke voet noodzaakte mij toch om een bezoek te brengen aan de Zuid-Afrikaanse kliniek. Ik had de keus: of naar een privé-kliniek of naar de kliniek van alleman (om het maar even oneerbiedig te zeggen. Ik koos het laatste om tegelijkertijd iets te ervaren van de situatie in de gezondheidszorg in Zuid-Afrika…
Wachten in de kliniek
De kliniek zou in de Nederlandse zorg de plek innemen van een huisarts. Het is de eerste plek waar mensen heen kunnen gaan, maar biedt ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld röntgenfoto’s te laten nemen. Qua zorg heeft het dus weer veel meer weg van een ziekenhuis. Vooraf was ik al gewaarschuwd dat het wel een tijdje zou kunnen duren voordat alles achter de rug was en dus zorgde ik ervoor dat ik van alle proviand was voorzien. Bovendien zou het misschien versneld kunnen worden door mezelf als een spoedgeval op te stellen, maar helaas bleken mijn acteertalenten niet voldoende genoeg om de eerste verpleegsters – die de aard van de situatie beoordeeld – te overtuigen. Dus zat er niets anders op om rustig op de bankjes plaats te nemen en te wachten totdat ik aan de beurt kwam. In eerste instantie dat ik moest wachten op een behandelingskaart (omdat ik hier nog niet bekend ben), wat me anderhalf uur kostte. Het aardige aan dit wachten is dat je wel in gesprek raakt met mensen, waarvan sommigen je proberen te helpen bij het doorstaan van de langslepende procedure.
Na het wachten op mijn behandelingskaart ging het toch vrij snel allemaal. De verpleegster – die me in eerste instantie had teruggewezen – zag nu toch wel de noodzaak in van mijn situatie en stuurde me vrijwel direct door naar de spoedbalie. Daar maakte een dokter een eerste taxatie van mijn voet, eigenlijk alleen maar door er alleen maar naar te kijken.
Voor mij was het belangrijk dat er foto’s van de voet gemaakt werden, omdat ik de garantie wilde hebben dat niets was gebroken. En dat was dus ook het volgende wat er gebeurde: ik werd met mijn mapje naar de röntgenafdeling gestuurd; wandelend door de gangen nam ik de situatie in de kliniek in me op: alleen maar – in alle rust – wachtende mensen. Rustig een praatje maken of even de ogen sluitend. Geen enkele blik verried enige haast bij hun behandeling. Nee, er heerste meer de gedachte: ik heb de hele dag nog en anders is er morgen weer een dag.
Wachten in de kliniek
De kliniek zou in de Nederlandse zorg de plek innemen van een huisarts. Het is de eerste plek waar mensen heen kunnen gaan, maar biedt ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld röntgenfoto’s te laten nemen. Qua zorg heeft het dus weer veel meer weg van een ziekenhuis. Vooraf was ik al gewaarschuwd dat het wel een tijdje zou kunnen duren voordat alles achter de rug was en dus zorgde ik ervoor dat ik van alle proviand was voorzien. Bovendien zou het misschien versneld kunnen worden door mezelf als een spoedgeval op te stellen, maar helaas bleken mijn acteertalenten niet voldoende genoeg om de eerste verpleegsters – die de aard van de situatie beoordeeld – te overtuigen. Dus zat er niets anders op om rustig op de bankjes plaats te nemen en te wachten totdat ik aan de beurt kwam. In eerste instantie dat ik moest wachten op een behandelingskaart (omdat ik hier nog niet bekend ben), wat me anderhalf uur kostte. Het aardige aan dit wachten is dat je wel in gesprek raakt met mensen, waarvan sommigen je proberen te helpen bij het doorstaan van de langslepende procedure.
Na het wachten op mijn behandelingskaart ging het toch vrij snel allemaal. De verpleegster – die me in eerste instantie had teruggewezen – zag nu toch wel de noodzaak in van mijn situatie en stuurde me vrijwel direct door naar de spoedbalie. Daar maakte een dokter een eerste taxatie van mijn voet, eigenlijk alleen maar door er alleen maar naar te kijken.
Voor mij was het belangrijk dat er foto’s van de voet gemaakt werden, omdat ik de garantie wilde hebben dat niets was gebroken. En dat was dus ook het volgende wat er gebeurde: ik werd met mijn mapje naar de röntgenafdeling gestuurd; wandelend door de gangen nam ik de situatie in de kliniek in me op: alleen maar – in alle rust – wachtende mensen. Rustig een praatje maken of even de ogen sluitend. Geen enkele blik verried enige haast bij hun behandeling. Nee, er heerste meer de gedachte: ik heb de hele dag nog en anders is er morgen weer een dag.
Bij de röntgenafdeling ging het allemaal vrij snel. Foto’s werden gemaakt, in een mapje gestuurd en aan mijn dossier toegevoegd. Met deze documentatie klopte ik weer bij de dokter aan, die het even bestudeerde en constateerde: niets gebroken, het zijn zeer waarschijnlijk je banden. Rust, veel ijs en pijnstillers voor de komende tijd was zijn advies. Een geruststelling enerzijds, maar anderzijds teleurstelling. Op rusten zat ik niet te wachten… Ik probeerde bij de dokter nog mijn foto mee te krijgen onder het mom dat ik hem in Nederland misschien nog nodig zal hebben. (maar eigenlijk om hem bij mijn collectie rontgenfoto’s toe te voegen) Maar het mocht niet baten: ik kreeg mijn foto niet mee en moest ’t doen met een recept voor de apotheek, die zich in hetzelfde gebouw bevindt. Hier begon het lange wachten weer en begon het toch nu ook wat vermoeiend te worden. Het ervaren van de Zuid-Afrikaanse werkwijze had ik nu wel een beetje in de smiezen. Uiteindelijk verliet ik de kliniek na zes volle uren. En is het nu dus rusten geblazen...
Abonneren op:
Posts (Atom)